روابط بین الملل در اسلام؛ بررسی مراحل تاریخی
19 بازدید
محل نشر: معرفت » مهر 1382 - شماره 70 (13 صفحه - از 69 تا 81)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
نتایج حاصل از این بررسی را می‏توان به صورت ذیل فهرست کرد: 1. اسلام درصدد ساختن جهانی است که همه انسان‏ها بتوانند با تفاهم و تعاون زندگی کنند. تاریخ روابط بین‏الملل در اسلام، میزان گرایش جامعه اسلامی به روابط بین‏المللی و احترام به اصول حاکم بر آن را به خوبی نشان می‏دهد. پیامبراکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله در مورد برقراری ارتباط بین‏المللی اهتمام خاصی داشت. ایمان، قاطعیت، توکّل بر خدا و اعتماد به نفس اساس سیاست بین‏المللی آن حضرت را تشکیل می‏دادند. ارسال نامه و سفیر به زمامداران آن روز، به ویژه امپراتوران روم و ایران، از رویدادهای نادر تاریخ روابط بین‏الملل به شمار می‏آیند. در عصر رسالت، اصول و معیارهای دینی در حد رعایت سیادت و کرامت انسانی حفظ می‏گردیدند. این شیوه در دوران خلفا تا حدی محفوظ ماند. 2. با روی کارآمدن امویان به تدریج، انحراف در روابط بین‏المللی مسلمانان پدیدار گشت. انحراف در دوره عبّاسیان گسترش یافت و در زمان امپراتوری عثمانی، عمق بیش‏تری پیدا کرد. مستشرقان و عده‏ای از نویسندگان مسلمان به جای آن‏که به منابع اصیل اسلامی استناد کنند، با تکیه بر عملکرد حاکمان جامعه اسلامی در برخی از مقاطع تاریخ، اسلام را «دین جنگ» معرفی کرده‏اند. واقع امر این است که انحراف پدید آمده در عصر عثمانیان و پیش از آن هرگز بیانگر سیاست بین‏المللی اسلام نیست. دفاع از عملکرد آنان نه منطقی است و نه با معیارهای اسلامی منطبق می‏باشد. 3. در دوران معاصر، به ویژه پس از انحلال امپراتوری عثمانی (1919 م)، غربیان سلطه خود را بر جهان اسلام با تقسیم و تبدیل آن به کشورهای وابسته به غرب تثبیت کردند. با طرح توطئه جدایی سیاست از دین و گرایش حکومت‏های نوظهور به نظام سیاسی ـ حقوقی غرب، دولت و قانون در این کشورها از شریعت فاصله گرفتند و نظام حقوقی غرب جایگزین آن گردید. مصطفی کمال ملقب به «پدر ترک!» با الغای رسمی خلافت در ترکیه، این طرح خائنانه را کامل کرد. طی این روند، معیارها و مناسبات در روابط بین‏المللی جهان اسلام بر اساس تفکر غربی شکل گرفتند و تمایز جهان اسلام با غیر آن از بین رفت...
آدرس اینترنتی