اصول و مبانی ملی در قانون اساسی افغانستان
18 بازدید
محل نشر: معرفت » اردیبهشت 1387 - شماره 125 » (18 صفحه - از 33 تا 50)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
افغانستان همواره از نقاط بحرانی دنیا بوده است. استبداد داخلی، عدم جامعیت قوانین اساسی پیشین، محرومیت مردم از حق مشارکت سیاسی و مهم‏تر از همه، دخالت بیگانگان، در توسعه این بحران نقش فزاینده‏ای داشته، اصول و مبانی ملّی (آزادی، استقلال، وحدت ملّی) کشور را به شدت آسیب‏پذیر ساخته است. «ملت‏سازی» از اولویت‏های اساسی افغانستان معاصر به شمار می‏رود. خوشبختانه قانون اساسی (مصوّب 1382) ضمن تعریف جایگاه ویژه اصول ملّی، تدابیر و راه‏کارهای مناسبی در جهت احیای هویّت ملّی اندیشیده است. اهتمام به تأمین آزادی و استقلال و تمامیت ارضی کشور از امتیازات قانون اساسی اخیر نسبت به اسلاف آن است. تأکید قانون اساسی بر دین و مذهب، تاریخ و زبان رسمی، پرچم و سرود ملّی به عنوان پایه‏های اساسی وحدت ملّی از یک‏سو و شناسایی رسمی اقوام و زبان‏های قومی و محلّی، آزادی پیروان ادیان غیر اسلام، برابری در برابر قانون، دست‏یابی به تعادل اقتصادی و آموزش عمومی به منزله راه‏کارهای تحقق وحدت ملّی از سوی دیگر، دلیل اهتمام قانونگذار به «ملت‏سازی» است. غفلت یا تغافل قانونگذار از برخی عوامل تهدیدکننده مبانی ملّی همچون استقرار پایگاه نظامی بیگانه، امتیاز شرکت‏های خارجی، قراردادهای بین‏المللی، و کم‏توجهی به جایگاه قوای مسلّح از کاستی‏های قانون اساسی حاضر است. کلیدواژه‏ها: آزادی، استقلال، افغانستان، بیرق (پرچم)، دین، قانون اساسی، مبانی، ملت، وحدت ملّی.
آدرس اینترنتی